fondo web
GAL | ES
logotipo concello de Santiago
Qué?
Cando?
Onde?
Criterios seleccionados
Suprimir todo
'Macías e Portugal: unha ollada próxima'
Música | ContemporáneaX. Música Contemporánea
'Macías e Portugal: unha ollada próxima'
Xornadas de Música Contemporánea 2018
Aorredor do 60 aniversario Enrique X. Macías (1958 - 1995), Manolo Romón, actor, presentador e escritor; Pedro Amaral, compositor e director de orquestra Javier Macías, irmán de Enrique X. Macías, moderados por Paco Yáñez, crítico de Mundoclásico, falarán en torno a 'Macías e Portugal: unha ollada próxima', para continuar con un concerto de Vertixe Sonora.
que

19:00 h 'Macías e Portugal: unha ollada próxima'

60 aniversario Enrique X. Macías (1958 - 1995)

 

Manolo Romón, actor, presentador e escritor

Pedro Amaral, compositor e director de orquestra

Javier Macías, irmán de Enrique X. Macías

Modera: Paco Yáñez, crítico de Mundoclásico

 

20:30 h Vertixe Sonora

Pedro Amaral, director

Clara Saleiro frauta / Daniel Veiga clarinete / Jorge Fuentes trompa / Mario Peris violin / Iriana Fernández viola / Ailsa Lewin violonchelo / Haruna Takebe sintetizador / David Durán piano / Diego Ventoso vibráfono / Ángel Faraldo electrónica

 

Itinerario de Luz

I

Adhuc* (1992/93)

clarinete, trompa, vibráfono, sintetizador, violín, violonchelo

*Recreación dos sons sintetizados polo Instituto Galego de Sonoloxía (IGAS) en colaboración con Phonos

 

Cadencias e Interludios / Percurso I (1992)

piano só e electrónica en tempo real

 

II

Itinerario de Luz (1994/95)

frauta, clarinete, trompa, violín, viola, violonchelo, electrónica en tempo real

Co apoio do Centro de Investigação & Informação da Música Portuguesa - MIC.PT

 

Vertixe Sonora

Desde a súa aparición no 2010, Vertixe Sonora converteuse nun verdadeiro revulsivo da sociedade española. A súa estrea permanente de novas obras permite a Galicia participar na creación sonora internacional cun protagonismo activo e desafiante. Un referente insubstituíble para a última xeración de compositores internacionais que atopa nas súas producións a oportunidade de desenvolver propostas musicais cunha perspectiva global e nun estado de convulsión permanente, na busca da excelencia artística. Vertixe Sonora desenvolve unha programación diversificada que dinamiza o ecosistema cultural europeo, favorecendo o intercambio e a cohesión a través da música do noso tempo. Os ciclos Música e a Arte: Correspondencia de Sonoras no CGAC, Do Audible (encontro entre a música contemporánea, a ciencia, o arte eo pensamento) e MIHLsons, na cidade de Lugo, ou o Festival Internacional de Creación de Música Contemporánea Vertixe Sonora, son algunhas das contribucións que se están a renovar a audiencia musical en Galicia. Premio Martín Codax 2016 de Música clásica contemporánea, ten realizado máis de 100 estreas absolutas de compositores de todo o mundo. En España levou o seu repertorio á Mostra Sonora de Sueca, Festival XXXVI Encontre Internacional de Compositors en Mallorca, Ciclo BBVA de Música Contemporánea de Bilbao, Festival SON de Madrid, Festival SMASH de San Sebastián, Festival Bernaola de Vitoria, Festival MIXTUR de Barcelona como ensemble residente ou  como ensemble residente no XXVII Fundación Premio Jóvenes Compositores SGAE-CNDM 2016 no Auditorio 400 do Museo Nacional do Centro de Arte Reina Sofía. O seu recoñecemento internacional permitiulle estar presente no Festival Oh Ton de Oldenburg (Alemania), Festival Electr()cution de Brest (Francia), Levande Musik en Goteborg e Samtida Musik de Estocolmo (Suecia), Festival Sintesis en Guarda e Castelo Branco (Portugal), Festival de Música Nova de Monterrey (México) ou CSUF New Music Series, Meng Fall Fullerton, California (EE.UU.). Durante o próximo mes de xullo será ensemble residente do Festival Soundscape de Cesena (Italia). A súa labor foi recollida no documental Correspondencias sonoras (2013), do cineasta Manuel del Río. Editado en CD o concerto do XXVII Premio Jóvenes Compositores Fundación SGAE-CNDM 2016, gravou recentemente para WERGO o ciclo Die Wanderung da compositora Lula Romero.

 

Pedro Amaral (Lisboa, 1972)

Comezou en 1986 os seus estudos en composición con Fernando Lopes-Graça. Asistiu ao Instituto Gregoriano de Lisboa e logo á Escola Superior de Música de Lisboa, onde se graduou baixo a dirección de Christopher Bochmann (1994). En Francia, dirixido por Emmanuel Nunes, licenciouse co Primeiro Premio en Composición por unanimidade do xurado no Conservatorio Nacional de Música de París (1998). Na mesma cidade obtivo un Máster e un Doutorado en Musicoloxía Contemporánea na Escola de Estudos Altos en Ciencias Sociais (2003). Estudou dirección de orquestra con Peter Eötvös e Emílio Pomàrico e foi asistente de Karlheinz Stockhausen en diversos proxectos. Profesor Auxiliar da Universidade de Évora desde 2007 e Membro da Academia de Belas Artes desde 2017, Pedro Amaral e autor de diversas obras, entre elas  "Transmutationss para Orquestra" e as óperas "O Sonho" e Beaumarchais ". En 2004 obtivo o Prix de Rome, e foi compositor residente no Herrenhaus Edenkoben, na Villa Medici (Roma) e no Palazzo Lenzi (Florencia). Traballa regularmente con numerosas orquestras, coros e ensembles, como profesor e compositor, en Portugal e no estranxeiro. Foi Mestre Titular da Orquestra do Conservatorio Nacional (2007/08) e do Sond'Arte Electric Ensemble (2007/2010). En 2013 foi nomeado Director Artístico da AMEC/Metropolitana, acumulando estas funcións, a partir de 2018, con as de Mestre Titular da Orquestra Metropolitana de Lisboa.

____ 

Adhuc (1992-1993) comparte con La chambre dans l’espace non só o período de composición, senón tamén os procedementos empregados na articulación da súa estrutura e, tal como puiden descubrir coa análise, unha parte dos materiais melódicos utilizados. A obra conta cunha cadro de voces de maiores dimensións (que esixe clarinete, trompa, vibráfono, sintetizador, violín e violonchelo) e ten ademais unha extensión algo superior, pero, ao meu xuízo, o tratamento construtivo encóntrase máis descoidado que no trío. Baseo a miña valoración no elevado grao de recorrencias existente entre os materiais empregados, bastante menos variados que noutras obras. Aínda que Macías identifica na partitura dezasete seccións (denominadas alfabeticamente do A ao L), algunhas delas non son senón meras repeticións literais doutras (tal é o caso da sección E, unha reprodución da sección A); un retorno a materiais iniciais que nada ten de «actualización» e que incluso contradí a planificación estrutural, baseada nas transformacións, habitual en Macías. A derivación a partir de fragmentos de La cham- bre dans l’espace é obvia, sobre todo en pasaxes onde as referencias ao trío só poden cualificarse como directas. O aspecto máis logrado na obra é o coidado polas fusións e os encadeamentos tímbricos. O novidoso aquí consiste no modo de enunciación tímbrico da idea musical obxecto da actualización: un reparto entre varios instrumentos distintos, que duplican algunhas notas para reforzalas e dotalas dun novo timbre que xa non é único e fragmentario, senón que –quizais por influencia das súas experiencias no ámbito da electrónica– concíbese dun xeito sintético, mediante a fusión dos timbres individuais para crear novas sonoridades. Carlos Villar-Taboada (Universidad de Valladolid). QUINTANA Nº 13 2014. Entre lo flexible y lo complejo: tiempo y percepción en Enrique X. Macías. pp. 315-331

Adhuc foi unha encomenda do Ministerio de Cultura francés e o ensemble TM+, dedicada a este grupo e o seu director Laurent Cuniot. Foron quen a estrearon en París, o 13 de marzo de 1993.

 

Cadencias e Interludios / Percurso I Estreada en Santo Domingos de Bonaval no 1992 por Roberto Bollea, dedicatario da composición, e tras o concerto no Salón Teatro de 2008 a cargo do Soud’Ar-te Electric Ensemble con motivo do seu 50 aniversario, a obra regresa a Santiago de Compostela na interpretación de Vertixe Sonora e do seu pianista David Durán. Escrita para piano, banda magnética e dispositivo electroacústico, preséntase aquí en versión actualizada para tratamento informático, integrando o dispositivo electroacústico e a banda magnética orixinaria realizada no INA-GMR (Institut National de L’Audiovisuel - Groupe de Recherches Musicales) de París. A obra ten o seu antecedente en Nobillissima Visione II, composta en 1989 para piano, conxunto instrumental, banda magnética e dispositivo electroacústico. Unha vez máis, a memoria e o entramado formal nun traballo de enorme contido lírico.

Itinerario de Luz concibida en cinco seccións que se interpretan sen interrupción, usa un conxunto de seis instrumentos (frauta / frauta en sol, clarinete, trompa, violín, viola e violoncello), e un dispositivo de tratamento informático en tempo real. Este consiste dunha parte sampler que actúan na obra en dúas liñas: unha como un conxunto instrumental complementario, como unha partitura de sombras en complementariedade coa parte instrumental; a outra como punto de interpolación (híbrida) entre sons instrumentais acústicos do conxunto dos músicos e os sons instrumentais do sampler (principalmente instrumentos de resonancia - piano, guitarra, arpa - ou percusión con resonancia). O tratamento electroacústico actúa sobre cada instrumento, en tempo real, como un desdobramento de identidade do mesmo, tanto pola súa interacción na modificación do seu timbre - interacción temporal no discurso da parte instrumental da peza, como por un contrapunto de escritura a nivel harmónico. A espacialización dos sons acústicos e electrónicos (mostraxe e tratamento en tempo real) está orientada en dous aspectos. Por unha banda, a situación e movemento no espazo de cada son, por outra, a interpolación (como condicionamento) do espazo acústico a través dunha escritura de reverberacións. A espacialización non só se deduce da parte instrumental da obra, senón tamén unha aclaración da súa propia escritura. Os sons híbridos (interpolados) referidos anteriormente foron creados cos programas SVP (Super Vocoder de Phase, do IRCAM), e Turbosynth (síntese modular aditiva). Todo se integra nunha partitura informática que segue a parte instrumental. Isto actúa como control da espacialización e tratamento, e foi escrito usando a linguaxe de programación Max Object (creado e desenvolvido no IRCAM en París). Pero non estamos falando só de control, senón tamén de calcular procesos en tempo real. O proxecto da parte informática da obra foi desenvolvido por Miguel Azguime no Studio of Miso Music Portugal. A obra foi encomenda do Centro Galego de Arte Contemporánea e foi estreada pola London Sinfonietta baixo a dirección de Mark Foster o 15 de abril de 1995 no auditorio do Centro Galego de Arte Contemporánea.

Das notas sobre a obra do Centro de Investigação & Informação da Música Portuguesa

 

Arquivos adxuntos

cando e onde
Luns 25 xuño 2018
19:00  Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC)Rúa Valle Inclán s/n

prezo das entradas
Entrada libre ata límite de aforo
de interese
As Xornadas de Música Contemporánea están organizadas polo Concello de Santiago de Compostela, a Universidade de Santiago de Compostela, USC e o Centro Galego de Arte Contemporánea, CGAC e contan coa colaboración da Deputación de A Coruña Web - cgac.xunta.gal
http://www.santiagoturismo.com/files/2018/07/COMXULAGOwebesp.pdf
http://www.santiagoturismo.com/files/2018/07/COMXULAGOwebesp.pdf http://ofv.auditoriodegalicia.org
http://www.auditoriodegalicia.org/ www.compostelacapitalcultural.org http://www.contratosdegalicia.gal/consultaOrganismo.jsp?lang=gl&ID=800&N=331&OR=331&SORT=2&ORDER=2
www.compostelacapitalcultural.org http://e-auditoriodegalicia.net/ www.compostelacapitalcultural.org www.compostelacapitalcultural.org
www.compostelacapitalcultural.org/index.html www.compostelacapitalcultural.org/index.html http://www.compostecapitalcultural.org http://www.compostelacapitalcultural.org www.compostelacapitalcultural.org www.compostelacapitalcultural.org